Geboren in Utrecht op 30 september 1980. In 1984, aan-
gestoken door mijn broers, de judomat opgehuppeld en
er 10 jaar later pas vanaf gekomen. Hoewel het gestoei op
de mat mij goed lag, zag ik mijzelf niet langer in deze tak
van sport doorgroeien. Na enkele uitstapjes in andere takken
van sport hoorde ik begin 2002 van het bestaan van Krav
Maga. Eind 2002 kwam ik voor een half jaar in Scheveningen
te wonen, ideaal want de enige IKMF-school van die tijd was
in Den Haag te vinden. Ik hoefde dan ook niet erg lang na
te denken voordat ik Franklyn aan de telefoon had.
Een week later stond ik mij al tweemaal in de week onder
zijn commando in het zweet te werken. Al heel snel werd
duidelijk dat mijn stoffige judo-ervaring bij sommige onder-
delen goed van pas kwam. Maar het gevoel van veiligheid
wat ik met ditzelfde systeem had op weten te bouwen
werd al even rap afgebroken. Les na les werd ik met mijn
neus op de feiten gedrukt, judo was duidelijk niet bedoeld
voor "real-life situations". Om mij heen zag je veel studenten
hetzelfde ondervinden. Aikido, Jui-Jitsu, Karate, Kickboxen,
noem het maar op. Geen van deze systemen leken op straat
opgewassen tegen de door Franklyn geschetste situaties. En
hij had gelijk. Wat doe je als judoka zijnde wanneer iemand
je niet bij je revers beetpakt maar bij je keel? Wat doe je als
karateka zijnde wanneer je in een grondgevecht terecht
komt? Wat doe je met welk systeem dan ook als iemand een
mes op jouw keel zet terwijl zijn handlanger jou je porte-
monnee afhandig maakt. Elk systeem, of liever gezegd; elke
sport bleek zeer duidelijk beperkingen te hebben. Krav Maga
was het enige systeem dat op bijna elke situatie een
antwoord leek te hebben.
Er ging een nieuwe wereld voor mij open. Geen inge-
wikkelde technieken of worpen meer maar altijd eenvoudig
aan te leren antwoorden op situaties. Zo snel en eenvoudig
aan te leren en zo ontzettend herkenbaar in, laat ik het
"straatsituaties" noemen. Ook de veelzijdigheid van de lessen
viel mij erg op. Natuurlijk lag de nadruk op de technieken,
dat is immers waar wij allemaal voor kwamen. Gezelligheid
en lol voerden echter zeker geen ondertoon! Altijd was de
sfeer uitstekend, iedereen stond voor elkaar klaar en iedereen
wilde ook van elkaar leren. Dit was mij totaal onbekend uit de
judosport. Hier was immers altijd een bepaald competitie-
gevoel van het "beter zijn" dan de ander. Pas nu kan ik dit
verklaren, natuurlijk bestond dit competitiegevoel bij Krav
Maga niet. Stonden wij immers niet allemaal voor onszelf te
werken? Wij wilden onszelf toch zo effectief mogelijk kunnen
verdedigen als het er echt op aan zou komen? De zweet-
druppels begonnen zich langzaam maar zeker te vertalen in
een goede conditie. De effectiviteit en de makkelijkheid van
het aanleren van Krav Maga, gevoed door het enthousiasme
van de instructeur, maakte de verslaving compleet. Dit was
wat ik zocht!
Na een half jaar Den Haag moest ik toch echt weer terug
naar Leeuwarden. Op dat moment kon ik niet anders dan
achter het Krav Maga-verhaal een tijdelijke punt te zetten.
Dat ik door wilde stond als een paal boven water, wat
mij tegenhield was het gebrek aan een instructeur in
Leeuwarden. In september 2004 kon ik dan eindelijk weer
los. Alex startte zijn lessen in Leeuwarden. Hoewel ik dus
ineens een andere instructeur voor mij had bleek de inhoud
en opbouw van de lessen al snel herkenbaar. Driemaal,
soms zelfs viermaal in de week was ik nu in de zaal te
vinden. Altijd weer iets nieuws uitproberend of iets ouds
herhalend. Voor mij stond vast en zeker dat ik verder wilde
met dit systeem. Het liefst zelfs zover dat ikzelf de instructeur-
rol op mij zou kunnen nemen en het over zou mogen
dragen aan iedereen die dat wilde.
Eind 2005 kreeg ik toestemming van Franklyn om deel te
nemen aan de instructeurcursus. Dit was mijn kans! Drie
cursusdelen van elk ruim een week en het zou zeker afzien
worden. En afzien werd het. Onder leiding van de hoogsten
uit het circuit stond ik dag in dag uit te zweten. Overdag
afzien en genieten, 's avonds de wonden likken en uiteraard
eten, heel veel eten. Na twee cursusdelen was het mij al
meer dan duidelijk dat ik mijn titel niet zomaar zou krijgen.
Vol goede moed vertrok ik naar het laatste deel. De kleine
Israëlische instructeur had mij binnen twintig minuten alweer
zover dat ik alleen nog maar kon denken aan een koude
douche en warme lakens. Wat was ik blij toen Eyal, de
hoogste uit het circuit, de leiding na twee dagen over kwam
nemen. Hij leek het een stuk rustiger aan te willen doen dan
zijn voorgangers. Hoewel het tempo inderdaad een klein
beetje lager kwam te liggen werden de dagen ineens een
stuk langer. Tot de dag van vandaag denk ik dat zijn horloge
achterloopt; "om vijf uur stoppen" zal wel Hebreeuws zijn
voor doorgaan tot acht uur...
Nu, een paar maanden later besef ik mij dat Avi Moyal, de
instructeur die het eerste deel van de cursus op zich had
genomen, gelijk had. Hij vertelde dat wij behoorlijk zouden
moeten afzien maar dat wij het trainen op den duur zeker
zouden gaan missen. En inderdaad, ik mis het trainen van
toen. Maar ik heb er wel iets aan overgehouden. Ik mag nu
eindelijk de instructeurrol op mij nemen en iedereen laten
zien hoe eenvoudig en effectief het systeem eigenlijk is. Een
klein steentje bijdragen aan de veiligheid op straat, op het
werk, in de kroeg of welke situatie mijn studenten mij ook
maar aan zullen dragen. Een uitdaging waar ik mij graag
voor inzet!
Micha Klootwijk (2006)
Civiel Krav Maga Instructeur
Graduate level 4
gestoken door mijn broers, de judomat opgehuppeld en
er 10 jaar later pas vanaf gekomen. Hoewel het gestoei op
de mat mij goed lag, zag ik mijzelf niet langer in deze tak
van sport doorgroeien. Na enkele uitstapjes in andere takken
van sport hoorde ik begin 2002 van het bestaan van Krav
Maga. Eind 2002 kwam ik voor een half jaar in Scheveningen
te wonen, ideaal want de enige IKMF-school van die tijd was
in Den Haag te vinden. Ik hoefde dan ook niet erg lang na
te denken voordat ik Franklyn aan de telefoon had.
Een week later stond ik mij al tweemaal in de week onder
zijn commando in het zweet te werken. Al heel snel werd
duidelijk dat mijn stoffige judo-ervaring bij sommige onder-
delen goed van pas kwam. Maar het gevoel van veiligheid
wat ik met ditzelfde systeem had op weten te bouwen
werd al even rap afgebroken. Les na les werd ik met mijn
neus op de feiten gedrukt, judo was duidelijk niet bedoeld
voor "real-life situations". Om mij heen zag je veel studenten
hetzelfde ondervinden. Aikido, Jui-Jitsu, Karate, Kickboxen,
noem het maar op. Geen van deze systemen leken op straat
opgewassen tegen de door Franklyn geschetste situaties. En
hij had gelijk. Wat doe je als judoka zijnde wanneer iemand
je niet bij je revers beetpakt maar bij je keel? Wat doe je als
karateka zijnde wanneer je in een grondgevecht terecht
komt? Wat doe je met welk systeem dan ook als iemand een
mes op jouw keel zet terwijl zijn handlanger jou je porte-
monnee afhandig maakt. Elk systeem, of liever gezegd; elke
sport bleek zeer duidelijk beperkingen te hebben. Krav Maga
was het enige systeem dat op bijna elke situatie een
antwoord leek te hebben.
Er ging een nieuwe wereld voor mij open. Geen inge-
wikkelde technieken of worpen meer maar altijd eenvoudig
aan te leren antwoorden op situaties. Zo snel en eenvoudig
aan te leren en zo ontzettend herkenbaar in, laat ik het
"straatsituaties" noemen. Ook de veelzijdigheid van de lessen
viel mij erg op. Natuurlijk lag de nadruk op de technieken,
dat is immers waar wij allemaal voor kwamen. Gezelligheid
en lol voerden echter zeker geen ondertoon! Altijd was de
sfeer uitstekend, iedereen stond voor elkaar klaar en iedereen
wilde ook van elkaar leren. Dit was mij totaal onbekend uit de
judosport. Hier was immers altijd een bepaald competitie-
gevoel van het "beter zijn" dan de ander. Pas nu kan ik dit
verklaren, natuurlijk bestond dit competitiegevoel bij Krav
Maga niet. Stonden wij immers niet allemaal voor onszelf te
werken? Wij wilden onszelf toch zo effectief mogelijk kunnen
verdedigen als het er echt op aan zou komen? De zweet-
druppels begonnen zich langzaam maar zeker te vertalen in
een goede conditie. De effectiviteit en de makkelijkheid van
het aanleren van Krav Maga, gevoed door het enthousiasme
van de instructeur, maakte de verslaving compleet. Dit was
wat ik zocht!
Na een half jaar Den Haag moest ik toch echt weer terug
naar Leeuwarden. Op dat moment kon ik niet anders dan
achter het Krav Maga-verhaal een tijdelijke punt te zetten.
Dat ik door wilde stond als een paal boven water, wat
mij tegenhield was het gebrek aan een instructeur in
Leeuwarden. In september 2004 kon ik dan eindelijk weer
los. Alex startte zijn lessen in Leeuwarden. Hoewel ik dus
ineens een andere instructeur voor mij had bleek de inhoud
en opbouw van de lessen al snel herkenbaar. Driemaal,
soms zelfs viermaal in de week was ik nu in de zaal te
vinden. Altijd weer iets nieuws uitproberend of iets ouds
herhalend. Voor mij stond vast en zeker dat ik verder wilde
met dit systeem. Het liefst zelfs zover dat ikzelf de instructeur-
rol op mij zou kunnen nemen en het over zou mogen
dragen aan iedereen die dat wilde.
Eind 2005 kreeg ik toestemming van Franklyn om deel te
nemen aan de instructeurcursus. Dit was mijn kans! Drie
cursusdelen van elk ruim een week en het zou zeker afzien
worden. En afzien werd het. Onder leiding van de hoogsten
uit het circuit stond ik dag in dag uit te zweten. Overdag
afzien en genieten, 's avonds de wonden likken en uiteraard
eten, heel veel eten. Na twee cursusdelen was het mij al
meer dan duidelijk dat ik mijn titel niet zomaar zou krijgen.
Vol goede moed vertrok ik naar het laatste deel. De kleine
Israëlische instructeur had mij binnen twintig minuten alweer
zover dat ik alleen nog maar kon denken aan een koude
douche en warme lakens. Wat was ik blij toen Eyal, de
hoogste uit het circuit, de leiding na twee dagen over kwam
nemen. Hij leek het een stuk rustiger aan te willen doen dan
zijn voorgangers. Hoewel het tempo inderdaad een klein
beetje lager kwam te liggen werden de dagen ineens een
stuk langer. Tot de dag van vandaag denk ik dat zijn horloge
achterloopt; "om vijf uur stoppen" zal wel Hebreeuws zijn
voor doorgaan tot acht uur...
Nu, een paar maanden later besef ik mij dat Avi Moyal, de
instructeur die het eerste deel van de cursus op zich had
genomen, gelijk had. Hij vertelde dat wij behoorlijk zouden
moeten afzien maar dat wij het trainen op den duur zeker
zouden gaan missen. En inderdaad, ik mis het trainen van
toen. Maar ik heb er wel iets aan overgehouden. Ik mag nu
eindelijk de instructeurrol op mij nemen en iedereen laten
zien hoe eenvoudig en effectief het systeem eigenlijk is. Een
klein steentje bijdragen aan de veiligheid op straat, op het
werk, in de kroeg of welke situatie mijn studenten mij ook
maar aan zullen dragen. Een uitdaging waar ik mij graag
voor inzet!
Micha Klootwijk (2006)
Civiel Krav Maga Instructeur
Graduate level 4
DE INSTRUCTEUR
