Geboren in Utrecht op 30 september 1980. In 1984, aangestoken door mijn broers, de judomat opgehuppeld en er 10 jaar later pas vanaf gekomen. Hoewel het gestoei op de mat mij goed lag, zag ik mijzelf niet langer in deze tak van sport doorgroeien. Na enkele uitstapjes in andere takken van sport hoorde ik begin 2002 van het bestaan van Krav Maga. Eind 2002 kwam ik voor een half jaar in Scheveningen te wonen, ideaal want de enige IKMF-school van die tijd was in Den Haag te vinden. Ik hoefde dan ook niet erg lang na te denken voordat ik Franklyn aan de telefoon had.

Een week later stond ik mij al tweemaal in de week onder zijn commando in het zweet te werken. Al heel snel werd duidelijk dat mijn stoffige judo-ervaring bij sommige onderdelen goed van pas kwam. Maar het gevoel van veiligheid wat ik met ditzelfde systeem had op weten te bouwen werd al even rap afgebroken. Les na les werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt, judo was duidelijk niet bedoeld voor "real-life situations". Om mij heen zag je veel studenten hetzelfde ondervinden. Aikido, Jui-Jitsu, Karate, Kickboxen, noem het maar op. Geen van deze systemen leken op straat opgewassen tegen de door Franklyn geschetste situaties. En hij had gelijk. Wat doe je als judoka zijnde wanneer iemand je niet bij je revers beetpakt maar bij je keel? Wat doe je als karateka zijnde wanneer je in een grondgevecht terecht komt? Wat doe je met welk systeem dan ook als iemand een mes op jouw keel zet terwijl zijn handlanger jou je portemonnee afhandig maakt. Elk systeem, of liever gezegd; elke sport bleek zeer duidelijk beperkingen te hebben. Krav Maga was het enige systeem dat op bijna elke situatie een antwoord leek te hebben. Er ging een nieuwe wereld voor mij open. Geen ingewikkelde technieken of worpen meer maar altijd eenvoudig aan te leren antwoorden op situaties. Zo snel en eenvoudig aan te leren en zo ontzettend herkenbaar in, laat ik het "straatsituaties" noemen. Ook de veelzijdigheid van de lessen viel mij erg op. Natuurlijk lag de nadruk op de technieken, dat is immers waar wij allemaal voor kwamen. Gezelligheid en lol voerden echter zeker geen ondertoon! Altijd was de sfeer uitstekend, iedereen stond voor elkaar klaar en iedereen wilde ook van elkaar leren. Dit was mij totaal onbekend uit de judosport. Hier was immers altijd een bepaald competitiegevoel van het "beter zijn" dan de ander. Pas nu kan ik dit verklaren, natuurlijk bestond dit competitiegevoel bij Krav Maga niet. Stonden wij immers niet allemaal voor onszelf te werken? Wij wilden onszelf toch zo effectief mogelijk kunnen verdedigen als het er echt op aan zou komen? De zweetdruppels begonnen zich langzaam maar zeker te vertalen in een goede conditie. De effectiviteit en de makkelijkheid van het aanleren van Krav Maga, gevoed door het enthousiasme van de instructeur, maakte de verslaving compleet. Dit was wat ik zocht!

Na een half jaar Den Haag moest ik toch echt weer terug naar Leeuwarden. Op dat moment kon ik niet anders dan achter het Krav Maga-verhaal een tijdelijke punt te zetten. Dat ik door wilde stond als een paal boven water, wat mij tegenhield was het gebrek aan een instructeur in Leeuwarden. In september 2004 kon ik dan eindelijk weer los. Alex startte zijn lessen in Leeuwarden. Hoewel ik dus ineens een andere instructeur voor mij had bleek de inhoud en opbouw van de lessen al snel herkenbaar. Driemaal, soms zelfs viermaal in de week was ik nu in de zaal te vinden. Altijd weer iets nieuws uitproberend of iets ouds herhalend. Voor mij stond vast en zeker dat ik verder wilde met dit systeem. Het liefst zelfs zover dat ikzelf de instructeurrol op mij zou kunnen nemen en het over zou mogen dragen aan iedereen die dat wilde. Eind 2005 kreeg ik toestemming van Franklyn om deel te nemen aan de instructeurcursus. Dit was mijn kans! Drie cursusdelen van elk ruim een week en het zou zeker afzien worden. En afzien werd het. Onder leiding van de hoogsten uit het circuit stond ik dag in dag uit te zweten. Overdag afzien en genieten, .s avonds de wonden likken en uiteraard eten, heel veel eten. Na twee cursusdelen was het mij al meer dan duidelijk dat ik mijn titel niet zomaar zou krijgen. Vol goede moed vertrok ik naar het laatste deel. De kleine Isra?lische instructeur had mij binnen twintig minuten alweer zover dat ik alleen nog maar kon denken aan een koude douche en warme lakens. Wat was ik blij toen Eyal, de hoogste uit het circuit, de leiding na twee dagen over kwam nemen. Hij leek het een stuk rustiger aan te willen doen dan zijn voorgangers. Hoewel het tempo inderdaad een klein beetje lager kwam te liggen werden de dagen ineens een stuk langer. Tot de dag van vandaag denk ik dat zijn horloge achterloopt; "om vijf uur stoppen" zal wel Hebreeuws zijn voor doorgaan tot acht uur...

Nu, een paar maanden later besef ik mij dat Avi Moyal, de instructeur die het eerste deel van de cursus op zich had genomen, gelijk had. Hij vertelde dat wij behoorlijk zouden moeten afzien maar dat wij het trainen op den duur zeker zouden gaan missen. En inderdaad, ik mis het trainen van toen. Maar ik heb er wel iets aan overgehouden. Ik mag nu eindelijk de instructeurrol op mij nemen en iedereen laten zien hoe eenvoudig en effectief het systeem eigenlijk is. Een klein steentje bijdragen aan de veiligheid op straat, op het werk, in de kroeg of welke situatie mijn studenten mij ook maar aan zullen dragen. Een uitdaging waar ik mij graag voor inzet!

Micha Klootwijk